Wakacje w Piekle

piątek, 26 czerwca 2015

26.06.2015 Piątek

Tak jeszcze cicho i pusto.
Dzieci już wyjechały z Warszawy, ale korki spowolniły jazdę. Będą pewnie po 22.
Z dziećmi jedzie kierownik obozu Erwin Gorczyca i wychowawca, pan Krzysiek.
A pani Ola już przejęła opiekę nad Sonią z Wrocławia.
Ładne lato się zaczęło i aby tak dalej.
ZG

niedziela, 8 lutego 2015

Terminy turnusów letnich.

Oferta wakacyjna 2015.

Terminy turnusów rehabilitacyjno- wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży.

I turnus 26.06. – 9.07.

II turnus 9.07. – 22.07.

III turnus 22.07. – 4.08.

IV turnus 4.08. – 17.08.

V turnus 17.08. – 30.08.

Koszt pobytu – 3100-, zł

Warunkiem rezerwacji miejsca jest wpłata zaliczki 1000 zł oraz przesłanie karty kwalifikacyjnej.

Proszę pamiętać o wcześniejszym wysłaniu karty pobytu, bez której formalnie pobyt dziecka pod naszą opieką nie jest możliwy. Wystarczy w formie mailowej.

http://www.odrzykon-pieklo.pl/download/karta_pobytu.pdf

80 1050 1458 1000 0022 1098 8057
Erwin Gorczyca, ul. Armii Krajowej 133, 38-406 Odrzykoń

Erwin Gorczyca
Tel. 602370694

piątek, 30 stycznia 2015

30.01.20015 Piatek

Dzień był rozliczony co do minuty. Zdążyliśmy zrobić wszystko zgodnie z planem.
Teraz trwa wspólne oglądanie zdjęć z zajęć narciarskich i świetlicowych.
Każdy uczestnik zobaczył swoje efekty pracy na zdjęciach postawy i dostał instrukcje co dalej. Cieszę się, że pomimo dużego obciążenia i na nartach i w gabinecie, nikt się nie rozchorował.
Największy pokój zdobył pierwsze miejsce w konkursie czystości.
Śnieg się topi, czy to koniec zimy?
ZG

29.01.2015 Czwartek

Dzień pecha. Parę wywrotek na nartach. Wizyta w szpitalu, w sumie dla formalności, bo kontuzja obejrzana na USG w gabinecie, była niegroźna.
Ognisko nie chciało się rozpalić.
Ale za to wszystkie wkładki zostały zrobione.
A jutro dzień ostatni na nartach, dzień końcowej terapii i badań, dzień pożegnań i pakowania.
Oj chyba będą łzy...

środa, 28 stycznia 2015

28.01.2015 Środa

Rano cała grupa zwiedzała Krosno, kiedyś miasto wojewódzkie a w średniowieczu ważny punkt na trasie handlowej z Indii, co sprawiało, że było miastem bogatym .
Po obiedzie nie było sprawiedliwie. Część uczestników pojechała na narty a część na ćwiczenia. "Każdemu według potrzeb"- taki stary slogan.
Jutro wszyscy pojadą na wyciąg , który znajduje się blisko nas i jest pusty

Mozna tu podglądać: .http://stimotion.pl/kamery-live/narciarstwo/czarnorzeki/

A wieczorem były śmieszne zadania do wykonania.

Wtorek 27.01.2015

Co tu dużo pisać?
Jeżdżą , ćwiczą, bawią się. Jest tak jak ma być.
ZG

niedziela, 25 stycznia 2015

Niedziela 25.01.2015

Niedziela, to niedziela.
Są rytuały. Na śniadanie jajecznica, na obiad rosół i schabowe. Wyjście do kościoła ( dla chętnych ).
Zabawy na śniegu i szaleństwo w domu, czyli tworzenie filmów i teatrzyków. Idzie w ruch wyobraźnia, rekwizyty. Świetne pole do popisu umiejętności ( jawnych i skrytych) aktorskich.
Jak zwykle zrobiło to na mnie wielkie wrażenie, bo teatr , to też wyrażenie siebie. Również niezła integracja

I widać jak bardzo zdolne mamy dzieci!!! Widać co im w duszy gra, jak świetnie potrafią ocenić świat.
Czy jest jakiś konkurs amatorskich filmów alternatywnych? Zgarniemy wszystkie nagrody!
A jeśli ktoś naprawdę zostanie aktorem, to będzie niezła pamiątka.
ZG

Ośrodek Wakacyjny Gabinetu Dorsum

Jesteśmy grupą ludzi, w większości spokrewnionych, którzy starają się tak zorganizować dzieciom czas, żeby nie tęskniły za rodzicami, komputerem i telewizorem. Chcemy, żeby chwile u nas spędzone, przypominały wakacje u cioci na wsi, gdzie wszyscy stanowią zespół- rodzinę.
Zależy nam na tym, żeby dzieci odpoczęły, jednocześnie nie tracąc czasu. Żeby zrobiły coś, na co w codziennym życiu nie mają szans. Dlatego proponujemy im różnorakie zajęcia, począwszy od pisania ikon, po lot samolotem.
Oprócz tych zajęć, "zmuszamy" dzieci do gimnastyki korekcyjnej, gdyż dla większości uczestników te wyjazdy są przedłużeniem terapii prowadzonej w ciągu roku szkolnego w gabinecie Dorsum w Warszawie. Filia gabinetu w Odrzykoniu zanjduje się w starej szkole, oddalonej od domu 2 km.

Jeśli dziecko poważny problem np. skoliozę, jest profesjonalnie leczone najnowszymi metodami terapeutycznymi.

Dbamy o wartości - te, które w dzisiejszym świecie są już tak niemodne.

Dzieci przyjmujemy we własnym domu, który urządziliśmy z dbałością o styl, żeby dzieci otoczone były przedmiotami z duszą i wnętrzami z "klimatem".

Na tym blogu będziemy na bieżąco relacjonować wydarzenia z "turnusów", żeby rodzice przebywających u nas dzieci mieli podgląd "na żywo", a dzieci pamiątkę.

Piekło

Jeden z przysiółków Odrzykonia nazywa się Piekło. Dlaczego? – nikt nie wie. Nazwa jest stara i już w XIX wieku ksiądz Sarna w swoim „Opisaniu powiatu krośnieńskiego” wymienia Piekło nie zastanawiając się nad genezą jej powstania. Ciekawostką może być fakt, że jednemu z byłych proboszczów odrzykońskich nazwa ta nie przechodziła przez gardło i kiedy musiał podczas ogłoszeń jej użyć, używał nazwy Skalickie, czyli pasa ziemi poniżej Piekła, który topograficznie nijak się do niego ma.

Mam to szczęście, że mieszkam właśnie w Piekle a właściwie „na Piekle”, jak mówią miejscowi. Żyjąc tutaj zdarzało mi się widzieć i słyszeć rzeczy będące być może kluczem do rozwiązania zagadki powstania nazwy.

Pewnego razu potrzebowałem do prac budowlanych kamieni, których sporo leży na skraju mojej łąki pod lasem. Zjechałem więc gazikiem na dół, załadowałem go do pełna i już nie udało mi się wrócić bo usiadł na brzuchu w zbyt miękkim terenie. Musiałem wywalić wszystkie kamienie, uwolnić samochód i wyjechać na pusto na górę. W efekcie brudny i zmęczony straciłem pół dnia aby znaleźć się w punkcie wyjścia. Był jednak pozytywny efekt mojej „wycieczki” . W koleinach, które zostawił gazik woda stała przez cały rok, co natchnęło mnie myślą o wykopaniu w tym miejscu sadzawki. Pomysł wydawał się atrakcyjny i łatwy w realizacji. Następnej wiosny postanowiłem przystąpić do działania. Zamówiłem koparkę, a właściwie kopareczkę (sadzawka nie miała być duża} i z zadowoleniem patrzyłem jak zaczyna grzebać łyżką w ziemi. Po kilku minutach niebo zaczęło gwałtownie ciemnieć i zanosiło się na ciężką burzę. Operator koparki wystawił głowę przez okienko i krzyknął: - Jak lunie to nie wyjadę pod górę – muszę uciekać póki sucho, bo mam na jutro zakontraktowaną dużą robotę i muszę tam być… I pojechał. W miejscu gdzie miała być sadzawka powstał ledwo mały dołek . A burza rozeszła się po kościach Po kilku dniach przyjechał aby kontynuować pracę. Zjechał na dół i znów zaczął grzebać w ziemi, po piętnastu minutach wylazł z kabiny i przyglądał się gąsienicom. Spojrzałem i ja… Jedna z nich rozlazła się i nie spadła jeszcze tylko dlatego, że ostatni z drutów rozpaczliwie trzymał dwa końce w całości. Mój „koparkowy” podrapał się po głowie i mówi: - jadę powoli na górę, może się uda wyjechać… Jakoś wyjechał nie gubiąc gąsienicy i pojechał. Pozostał po nim nieco większy dołek niż poprzednio i rozgrzebana ziemia.

Po kilku tygodniach trafiła się okazja do skończenia prac przy sadzawce. Zamówiłem koparę (dużo większą tym razem – na solidnych stalowych gąsienicach) do wykopania rowu na wodociąg między domem a dopiero co wywierconą studnią. Koparka przyjechała i sprawnie zaczęła ryć rów. Po dwóch godzinach praca była skończona i przyszedł czas na sadzawkę. Zmieniliśmy łyżkę z wąskiej na pełnowymiarową i kiedy operator uruchomił mechanizm podnoszący ramię …..urwał się wałek pompy napędzającej hydraulikę…. Koparka mogła sobie pojechać, ale nie mogła pracować. A wydawało się, że będzie tak pięknie.

Kilka dni później pojawił się sąsiad, który mieszkał przez wiele lat na Piekle zanim wyprowadził się do domu na dole, we wsi. Spojrzał z daleka na miejsce walki maszyn z sadzawką i spytał:… a co tam robicie? - kopiemy sadzawkę – odparłem.

- a to wam się nie uda, bo tam w jarze diabeł się okocił i ma małe . Nie pozwoli żeby mu przeszkadzać -.

Gość był śmiertelnie poważny i nie mówił tego żartem. On wierzył w tę historię….Nic mu nie mówiłem o kłopotach z koparkami ratując resztki mego racjonalnego rozumienia całej sytuacji. Gość pojechał a ja zostałem z niedokończoną sadzawką, sąsiadem diabłem i jego dziećmi w jarze.

Od tamtego czasu minęło wiele lat. Diablątka na pewno już podrosły, ale pomijając kilka niewytłumaczalnych przypadków, które miałem okazję przeżyć, nigdy nie dały mi się we znaki. Może nawet opiekują się tą okolicą i moim domem, bo lata spędzone na Piekle należą do najszczęśliwszych w moim życiu.

Erwin Gorczyca